پایگاه مجازی

گيرم ولي ني‎اند حريفان، ولي كجاست؟
ما قنبريم كوري قنفذ علي كجاست؟
مولانا علي معلم دامغاني
بنده از آن‎جا كه هيچ نسبتي با رسانه‎هاي فراگير داخلي و خارجي ندارم، نمي‎دانم كه ماجراي پاره كردن و آتش زدن تصاوير سيدنا القائد و امام راحل(ره) ... چه بگويم؟ «شنيده‎ام» و بهگفته شاعر شاعران: «نشنيده‎ها كژ آغندند.» امام و جانشين آن حضرت، نيازمند دفاع هيچ‎كاره‎اي چون بنده نيستند. آن يك به قول جناب معلم «غيبتي عصر آشكار» بود، غريب آمد و غريب رفت و علي‎رغم آن همه شور و غوغاي عاشقان و پيروان بهگفته شاعر بزرگ قرون اخير، بازار حقيقت وجود وي كساد بود:
يا خميني عجب از شور جهادي كه تو داري
مُردم از رونق بازار كسادي كه تو داري
اين يك نيز بهگفته خودش «جسم ناقصي و جان ناقابلي... به بازار امام قائم عليه‎السلام...»، نه! پرداختن به عنايت كلام اين بزرگوار در اين مقال ضرورتي ندارد و غرض اين بنده نه شرح اين قبيل مسايل، بل گواه آوردن از گفتار سران و مهتران بود، دعوي و مدعا را. باري اين ضعيف به قدر فهم خود سخني مي‎گويد و از كلام قدما تمثيلي نقل مي‎كند در فرجامين مقال ان‎شاءا... كه فرجام كارها از اوست. دوستان مي‎گفتند كه دشمنان «هتك حرمت» كرده‎اند. اين بنده كه نه لايق دوستي و نه قابل دشمني است، مي‎گويد: حرمت امام راحل قدس سره، فراتر از وهم و فهم دوستان است، تا به دشمنان چه رسد. كساني كه چنين جسارتي از خود نشان‎داده‎اند، ندانسته از خود سلب حيثيت كرده و ناخواسته ماهيت خود و موافقان خود را بروز داده‎اند.
بيست سال از عروج شير پير ساحت قدس مي‎گذرد، و صورت غالب هواداران ايشان، هنوز درنيافته‎اند كه آن جان تن شده و روح مجسم كه بود و چه كرد و چه گفت و چرا گفت و با كه گفت و چه برد و چه هشت و براي كه هشت؟ چگونه توقع داشته باشيم پيروان مذهب ظاهر كه دشمن خودند، نام و ياد و صورت شمايل وي را به چشم خصومت ننگرند.
عزيزان و بزرگواراني كه اين ماجرا و امثال آن را «هتك حرمت» مي‎انگارند، نحوه مقابله با اين‎گونه جسارت‎ها و شرارت‎ها را بهتر از هيچ‎كساني همچون بنده، تشخيص مي‎دهند. مي‎توان از قول اين عزيزان و بزرگواران، به امثال بنده گفت: «غريبان گمراه و گدايان گوشه‎نشين را با تدبير و تأمل در كار ملك چكار؟!» اما اين‎قدر هست كه بهگفته يكي از شهيدان وادي عشق و قلندري، «سايه‎هاي هيچ» نيز در اين سرزمين، بار خاطر اهل قبله‎اند: و هرچند لايق نبوده‎اند، به هنگام انقلاب و هنگامه دفاع مقدس به لطف حق يار شاطر اهل لياقت شده‎اند. حضرت يزدان، اين زمره بي‎كسي و هيچ‎كسي را، تاكنون از درگاه خود نرانده و دروازه‎هاي رحمت رحمان را به روي آنان نبسته است. اگر عزيزان و بزرگواران، سخن امثال بنده را ترجمان قول و فعل خود نمي‎بينند، ببخشايند.
اين هيچ‎كسان كه مايانيم، برآنند كه ماجراي اخير، بل هر آن‎چه در طول تابستان و پاييز امسال، پيش آمده، حتي اگر فتنه باشد، بي‎گمان فتنه حضرت حق است جل اسمه، هرچند كه به ظاهر «فتنه شيطان» يافته شياطين‎ انس و «اصحاب الحريق» باشد. البته آنان كه ملتزم به حق و حقيقتند، ضمن اين‎كه به جناب موسي بن عمران عليه‎السلام اقتدا مي‎كنند و حتي در فتنه‎هايي همچون فتنه سامري، رو به جانب حضرت حق كرده و مي‎نالند: «ان هي الا فتنتك، تضل بها من تشاء و تهدي من تشاء (اعراف آيه 155) مستعد شنيدن عتاب حضرت حقند و اين‎گونه سرزنش‎ها را نيز به جان مي‎پذيرند: «... و لكنكم فتنتم انفسكم و تربصتم و ارتبتم و عزتكم الاماني حتي جآء امر الله و عزكم بالله الغرور. (حديد آيه 14) بندگان خداوند تبارك و تعالي در اين ساحت (فتنه) دو گروهند، يا از خدا طلبكارند يا به خدا بدهكار.
كساني كه از خدا طلبكارند لاجرم از خلق خدا طلبكارترند و از حيث ظاهر خود را مسلط بر ما‎سوي‎الله مي‎انگارند و همواره دو قورت و نيم‎شان باقي است و به تعبير مولانا علي معلم دامغاني، اگر يكي از اين گروه در گورستاني از گورستان‎هاي مسلمين دفن شود، پيش از آن‎كه قيامت قيام كند، به هزار و يك دليل به ديگر مرده‎ها ثابت مي‎كند كه هرچه سيئه دارد، به گردن آن‎هاست و هرچه حسنه دارند، مال اوست. اين بنده، ترجيح مي‎دهد كه از اين گروه، نه مفهوما و نه مصداقا سخن به ميان نياورد و به آوردن يك بيت از جناب مولانا معلم بسنده مي‎كند. بقيه‎السلف حكمت تمثيلي – ايده الله – مي‎فرمايد:
براي دفع ديواني كه آغاليده‎ايد آنك عقيم از مصطفي زادن، هبل باليده‎ايد آنك درباره درازدستان كوته‎آستين كه از خالق و خلق طلبكارند و هنوز هم نعره «هل من مزيد» مي‎زنند. فراتر از آن‎چه شاعر حكيم فرموده است، چه مي‎توان گفت؟ يا كه مي‎تواند گفت؟
و اما بدهكاران به خداوند، گرچه به شمار اندكند بي‎گمان از آن گروهند كه «يحبهم و يحبونه» تشريف جان دردمند آن‎هاست. اين قوم برخلاف طلبكاران، برآنند كه هيچ‎كس از «فتنه» در امان نمانده است و نخواهد ماند و مي‎گويند: فتنه خواه فتنه حضرت رحمان باشد، خواه فتنه شيطان، خواه فتنه مردمان، بلاء و ابتلاء و امتحان و آزمون است خاص و عام فرزندان آدم را، تا سره از ناسره و ناپاك از پاك و نيك از بد جدا شود. اين آزمون (فتنه) از اباالبشر عليه السلام شروع شده و تا قيامت كبري ادامه خواهد يافت.
هر اندازه دعوي دين و ايمان بيشتر باشد، فتنه افزون‎تر و تنگناي آن آزارنده‎تر و دامنه‎اش وسيع‎تر خواهد بود. حضرت حق مي‎فرمايد: «أحسب الناس ان يتركوا ان يقولوا آمنا و هم لا يفتنون و لقد فتنا الذين من قبلهم...» (عنكبوت آيه 2 و 3)
بدهكاران به خدا، مي‎دانند كه پيشينيان توسط حضرت حق آزمون شده‎اند و بنابر «سنت ا...» كه دگرگوني نمي‎پذيرد، پسينيان هم آزمون مي‎شوند. «و لقد فتنا سليمان و ألقينا علي كرسيه جسدا...» گواه آزموده شدن قدرتمندترين «شهرياران پيامبر» است و «فتناك فتونا» گواه آزموده شدن حضرت كليم‎ا... عليه‎السلام و «ان كادوا ليفتنونك عن الذي اوحينا اليك لتفتري علينا غيره و اذا لاتخذوك خليلا و لو لا أن ثبتناك لقد كدت تركن اليهم شيئا قليلا* اذا لأذقناك... الخ» (اسراء آيه 73، 74، 75 و... الخ) و نظاير اين آيات شريفه گواه است كه حضرت ختمي مرتبت هم علي‎رغم مقام محبوبي و مرتبت رحمت‎للعالمين (صلوات الله عليه و آله اجمعين) در معرض فتنه قرار داشته‎اند. در سوره مباركه مائده، آيه شريفه 49 خواجه كائنات و سرور موجودات چنين مورد خطاب قرار مي‎گيرد: (و ان احكم بينهم بما انزل الله و لا تتبع اهوائهم و آحذرهم أن يفتنوك عن بعض ما انزل الله اليك فأن تولوا فاعلم انما يريدالله ان يصيبهم ببعض ذنوبهم، و ان كثيرا من الناس لفاسقون)
چگونه ممكن است جهان‎آفرين پيامبران اولي‎العزم را به «فتنه» دچار كند، اما از فتنه امثال بنده درگذرد؟ كساني كه فراتر از آنند كه به فتنه خداوند يا فتنه اهريمن يا فتنه مردمان دچار شوند، لابد مسلح به سلاحي ويژه‎اند. خوشا به حالشان كه در هر صورت بندگان همه بازي‎هايند و موج‎سواران تمامي ترك‎تازي‎ها. اين گروه سي سال است كه دالان همه درها و پالان همه خرها بوده‎اند و معلوم نيست تكليف ما بي‎كسان و هيچ‎كسان با اين زمره وقاحت و غارت و پنهان داشتن رجس، زير قشر طهارت، چيست و كار مستمندان امت با اين مستكبران به كجا خواهد كشيد. ده سال نخست انقلاب، «فرصت‎كمين» روزي بودند كه آن روح رباني درگذرد، از آن پس چندان اندوختند و همگنان خود را به ورطه اندوختن درانداختند كه قارون در نزد خداوند و كليم خداوند، روسفيد شد و عبدالرحمن بن عوف، سينه‎خيز رفتن بهسوي بهشت را جدي گرفت و به رستگاري خود اميدوار شد.
پاره‎كنندگان و آتش زنندگان تصاوير حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبري، اين زمره رنگ و نيرنگند كه همچنان قصاب‎وار در كعب سران جنبش سبز مي‎دمند و نهان‎روشانه با سخناني چرب و نرم، چهره‎اي دلسوز مردم و انقلاب و امام و اسلام و دانشجويان و مدعيان اصلاح‎طلبي و ديگران، از خود و همگنان خود رقم مي‎زنند. اگر فتنه‎‎اي هست - كه هست، آن‎هم تاريك‎تر از فرجام اهريمن – زير سر آموزگاران رياكاري است. اگر مدعيان مبارزه با فتنه سبز، به‎راستي اهل قبله‎اند و پيرو ساحت ولايت و غمخوار امت، به‎جاي درآويختن با فريب‎خوردگان بي‎پشت و پناه، با فريب‎دهندگان پشت‎گرم به قدرت و ثروت و موقعيت، درآويزند.
ورنه اين گير و دار چندان به درازا خواهد كشيد كه جانفرسايي فراگير شود و نان به بهاي جان باشد و تن، ارزان و حق، فراموش و چراغ دين خاموش، چنان‎كه حضرت ختمي مرتبت (ص) فرمود: «... لا يسلم لذي دين دينه، الا من هرب من شاهق الي شاهق...» - دين هيچ دينداري بي‎گزند نمي‎ماند مگر آن‎كس كه از كوهي به كوهي ديگر مي‎گريزد.
مي‎گويند فتنه است، اما در افتادن با برگ‎هاي زرد و پژمرده درخت فتنه كه سراسيمه از شاخه‎ها جدا مي‎شوند و چرخ‎زنان راه زوال در پيش مي‎گيرند، خود فتنه‎اي ديگر است و ژرفتر كردن ورطه. تا كي قرار است از فريبي به فريب تازه‎تري پناه ببريم؟
ريشه درخت فتنه و ساقه كلان و شاخه‎هاي قطورش، در پناه هويت صنفي و قدرت سياسي و امكانات غول‎آساي اقتصادي از هر آسيبي در امان هستند، و مدعيان مبارزه با فتنه، گروهي برگ چركين تا چركين پود را هدف گرفته‎اند؛ و نه لااقل ميوه‎هاي حنضل‎آساي اين شجره خبيثه را كه معلوم نيست چگونه از همين فرودگاه مهرآباد به‎سادگي سوار هواپيما مي‎شوند و به آمريكا و اروپا مي‎روند تا در برابر رسانه‎هاي فسرده و منفعل داخلي، رونق‎افزاي بازار رسانه‎هاي مهاجم بيگانه باشند.
مي‎گويند «فتنه» است و دعوي خشكاندن ريشه‎هاي فتنه را، دهان به عربده گشوده‎اند، اما «ريشه‎ها» همچنان بر صدر مي‎نشينند و قدر مي‎بينند و به مسلمين «ريش» مي‎فروشند و گاو مام ميهن را به پشتگرمي يهود و نصارا مي‎دوشند. البته بعيد نيست كه من و امثال من از قافله عقب مانده باشيم. «غيرانتفاعي» ناميدن مدارس و دبيرستان‎ها و دانشگاه‎هاي «انتفاعي» را ديده‎ايم و چشم پوشيده‎ايم بهره عنوان دادن ربا را ناديده انگاشته‎ايم و فروختن اموال عمومي و سرمايه‎هاي ملي را به دولتمردان، خصوصي‎سازي پنداشته‎ايم و... چرا نبايد «فتنه» بگوييم و سرگرم كردن خلايق (عوام‎فريبي) مراد كنيم؟ مي‎بينيد كه بنده حسابي از قافله عقب مانده‎ام. شايد قرار است كه مخالف و موافق در پوشش «فتنه» تمرين دموكراسي كنند و ماهي چندبار گروهي متاع «كفر و كين» به بازار سياست‎زدگي بياورند و گروهي ديگر «مهر و دين»، و هر از چندگاهي با يكديگر دست و پنجه‎اي هم نرم كنند و هر دو فريق در مغاك حريف چشم بدوزند و چندان سماجت بورزند كه هريك اندك اندك به ديگري بدل شود. اما اگر «الفتنه اشد من القتل» هنوز هم مورد قبول حضرات اهل سياست و ارباب قدرت است، رجاي واثق داريم كه لااقل ريشه‎هاي فتنه را مورد لطف و مرحمت قرار داده و از آن‎ها بخواهند كه از تحريك جوان‎هاي ساده‎لوح دست بردارند و آن‎ها را سپر بلا قرار ندهند والا در همين دنيا غرامت اين گُربزي را، دير يا زود خواهند پرداخت.
اين جهان كوهست و فعل ما ندا
سوي ما آيد نداها را صدا
البته اهل فتنه «جلالت مآب»تر از آنند كه به كلام حضرت «خاوندگار» اعتنايي داشته باشند. حتي به مردگان عصر خوارزمشاه نيز ثابت شده است كه اين حضرات جز نفس اماره خود و مرآت آن، به چيزي باور ندارند. اما حتي اگر «خرس»شان ياد «سيبري» كرده باشد و دوباره سر از گريبان ماترياليسم ديالكتيك برآورده باشند و زهره‎سازي خوش نمي‎سازد و بوي جناب نخشب مي‎آيد و...؛ بايد بدانند كه طبق قوانين فيزيكي نيز هيچ عملي بدون عكس‎العمل نمي‎ماند:
از مكافات عمل غافل مشو
گندم از گندم برويد جو ز جو
اي كه بد كردي برو ايمن مباش
تخم بد كشتي بروياند خداش
نكته ديگري كه بايد عنوان كنم نقش «خبيثات» در فتنه اخير است. اين بنده سال‎ها پيش تحت عنوان «دوزخ پايتخت» مقاله‎اي در نشريه صبح داشتم كه بعدها بخشي از آن را در فيلم «فقر و فحشاء» قرائت كردم. جز در آن مقال، در بسياري از مقالات نشريه بدفرجام «مهر»، و ديگر روزنامه‎ها و هفته‎نامه‎ها، از لزوم تغيير پايتخت به تلويح يا به تصريح سخن به ميان آمده است. آن روزها گمان مي‎بردم سهل‎انگاري و بي‎كفايتي موجب شده كه حضرات به ام‎القراي جهاني اسلام ناميدن اين «كشور شهر» دلخوش باشند. الان مي‎فهمم كه جماعت در انتظار چنين هنگامه‎اي، شبحي از توسعه را به‎جاي تأسيس «مدينه طاهره» به خورد خلق خدا داده‎اند.
در يكي از مقالات خود به تصريح گفته بودم كه «ازدحام نفوس» در پايتخت، دستگاه سلطنت را سرنگون كرد و شدت يافتن اين ازدحام همچنان خطرآفرين است، اما الان كار از اين حرف‎ها گذشته است و خصومت فتنه‎جويان دايره وسيع‎تري پيدا كرده و «مذهب اصالت زن» (فمينيسم) با سوسيال دموكراسي مهندس رهنورد و ليبراليسم محمد خاتمي گره خورده و ظاهرا چنين به نظر مي‎رسد كه «جنبش سبز نرم» و «سبز نرم جنبش» و «نرم جنبش سبز» با به خيابان كشاندن «لكاته‎»ها و «مخنث»ها، قصد هدف گرفتن سيدنا القائد را دارد، اما... چه‎هاست در سر اين قطره‎هاي محال‎انديش